บทที่ 21 นิยามแห่งพรหมัน
Chapter Twenty-One
Topic of the Definition of Brahman
สรรพสิ่งคือพรหมัน อย่างแท้จริง
ฤภู กล่าวว่า
21.1 ข้าฯ บอกกล่าวสัจธรรมสูงสุดแด่ท่านซ้ำแล้วซ้ำอีก: สิ่งที่แยกออกจากอาตมันคือสิ่งลวง, อย่างแท้จริง. ไม่มีคำพูดใดสำหรับสิ่งลวง. ความจริงเป็นเช่นนั้นตลอดกาล, ไม่มีถ้อยคำสำหรับมัน.
21.1 Ribhu:
Again and again I say unto you the highest truth: anything apart from the Self is unreal, indeed. There is no word for unreality. Reality being ever existent, there is no word for it.
21.2 ข้าฯ จะสำแดงนิยามแห่งอาตมันสำหรับผู้กระตือรือล้นต่อ อภยาสะพรหมะ. (ความเพียรที่จะฝึกฝนปฏิบัติซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อให้เข้าถึงสภาวะพรหม) ข้าฯ จะกล่าวถึงมันในบัดนี้เป็นปฐมมงคลฤกษ์.
21.2 I shall declare the definition of the Self for one eager for Brahma-abhyasa (practice of Brahman). I shall speak of it immediately with an auspicious beginning.
21.3 “สรรพสิ่งคือพรหมัน, แท้จริงแล้ว, ข้าฯ เป็นเพียงสติ, ไม่มีสิ่งอื่น. แท้จริงแล้ว, ข้าฯ คือพรหมันสูงสุด. ข้าคือสติแห่งอาตมัน, เช่นกัน.
21.3 “All is Brahman. I, indeed, am only Consciousness. There is nothing else. I, indeed, am the Supreme Brahman. I am, also, the Consciousness-Self.
21.4 ไม่มีสิ่งใด เช่น “ฉัน” หรือ “ของฉัน”. ไม่มีสิ่งใด เช่น การเป็นคนฉลาด. ข้าฯ บริสุทธิ์. ข้าฯ เป็นธรรมชาติของพรหมัน. ข้าฯ คือนิรามิสสุข. ข้าฯ ไม่ถือกำเนิด. ข้าฯ มิได้ถูกสร้าง.
21.4 There is nothing as ‘I’ or mine. There is nothing as my being a wise man. I am pure. I am of the nature of Brahman. I am Bliss. I am unborn. I am uncreated.
21.5 ข้าฯ คือพระเจ้า. ข้าฯ คือสุริยะเทพ. ข้าฯ คือสภาวะที่สี่. ข้าฯ คือปัจจุบันและอนาคต. ข้าฯ คือผู้สร้าง. ข้าฯ คือความสมบูรณ์. ข้าฯ คือส่วนลึกที่สุดของที่สุด.
21.5 I am a god. I am the divine sun. I am the fourth state. I am the present and the future. I am the creator. I am the complete. I am the innermost of the innermost.
21.6 ข้าฯ เป็นอมตะ. ข้าฯ เป็นนิรันดร์. ข้าฯ คือสิ่งสูงสุดของทั้งหมด. ข้าฯ คือธรรมชาติของสูงและต่ำ. ข้าฯ คือธรรมชาติของแก่นแท้อันเป็นนิรันดร์และไม่เที่ยงแท้ (อนิจจัง).
21.6 I am immortal. I am perpetual. I am the totally supreme. I am of the nature of the high and the low. I am of the nature of the essence of the eternal and the transient.
21.7 ข้าฯ ปราศจากคุณสมบัติและเป็นอันตรธานของคุณสมบัติ. ข้าฯ คือแก่นแท้ของสภาวะที่สี่และอื่นๆ นอกเหนือจากสภาวะที่สี่. ข้าฯ ปราศจากที่ว่างและเป็นอันตรธานของที่ว่าง. ข้าฯ เป็นธรรมชาติของแก่นแท้แห่งวิชชาและอวิชชา.
21.7 I am devoid of qualities and absence of qualities. I am the essence of the fourth state and the other than the fourth. I am devoid of space and the absence of space. I am of the nature of the essence of knowledge and ignorance.
21.8 ข้าฯ ปราศจาก กาลและความไร้กาล. ข้าฯ ปราศจาก อาตมันและมิใช่อาตมัน. ข้าฯ ปราศจากการได้รับและการไม่ได้รับ, และสิ่งทำนองนั้น. ข้าฯ ปราศจากสรรพสิ่งและไร้การเปลี่ยนแปลง.
21.8 I am devoid of time and timelessness. I am devoid of the Self and non-Self. I am devoid of the acquired, the unacquired, and the like. I am all-void and immutable.
21.9 แท้จริงแล้ว, ข้าฯ คือตนเอง. แท้จริงแล้ว, ข้าฯ คือตนเองอย่างไม่หยุดหย่อน, และข้าฯ ไร้ซึ่งการไม่หยุดหย่อนด้วยเช่นกัน. ข้าฯ คือสิ่งถาวร. ข้าฯ ปราศจากเป้าหมาย. ข้าฯ คืออาตมัน. ข้าฯ เต็มบริบูรณ์.
21.9 I, indeed, am myself. I, indeed, am myself without interstices, and I am also not without interstices. I am permanent. I am without a goal. I am the Self. I am the perfectly full.
21.10 ข้าฯ คือผู้ที่ไร้คำว่า ‘และอื่นๆ’. ข้าฯ เป็นที่หนึ่งของ ‘และอื่นๆ’, และข้าฯ ไม่มีอยู่เช่นกัน. ข้าฯ ปราศจากวลี ‘และอื่นๆ’. ข้าฯ คือผู้ที่ไม่อาจเอาชนะได้.
21.10 I am the one without the term ‘and others.’ I am the first of ‘and others,’ and I also do not exist. I am devoid of the phrase ‘and others.’ I am unconquerable.
21.11 ข้าฯ ปราศจากความไม่ต่อเนื่อง. ข้าฯ คืออดีต; ข้าฯ คืออนาคต; ข้าฯ คือปัจจุบัน. ข้าฯ ปราศจากการดำรงอยู่ในทางโลก. ข้าฯ ปราศจากนิยาม หรือ คุณสมบัติทางอ้อมที่ได้มาจากนิยามนั้น. ข้าฯ ไร้การกระทำ. ข้าฯ คือ ตตฺ ที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว.
21.11 I am without discontinuity. I am the past; I am the future; I am the present. I am devoid of worldly existence. I am without any definitions or indirect attributes derived therefrom. I am actionless. I am that which moves quickly.
21.12 ข้าฯ ไม่มีธรรมชาติของที่ว่างหรืออื่นๆ. ข้าฯ คือธรรมชาติของที่ว่างอันแตะต้องไม่ได้. ข้าฯ คือธรรมชาติของส่วนลึกที่สุดของที่สุด. ข้าฯ ไม่มีสิ่งใดที่เป็นเช่นส่วนลึกที่สุดของที่สุด.
21.12 I do not have the nature of space and others. I am of the untouched nature of space. I am of the nature of the innermost of the innermost. I do not have anything as the innermost of the innermost.
21.13 ข้าฯ คือธรรมชาติของข้อสรุป. ข้าฯ ปราศจากข้อบกพร่องทุกประการ. ข้าฯ ไม่เคยเป็นผู้หลุดพ้น; ข้าฯ ไม่เคยเป็นผู้มีพันธะ”
21.13 I am of the nature of all settled conclusions. I am devoid of all defects. I am never the liberated; I am never the one in bondage.”
21.14 ดังนั้น เพียงแต่, จดจำว่า ข้าฯ คือพรหมัน, อย่างแท้จริง, ตลอดกาล. เท่านี้เอง, ท่านก็จะได้รับอิสระ. (เป็นผู้หลุดพ้น)
21.14 Doing only thus, ever remember I am, indeed, Brahman. By this much itself, you will become liberated.
21.15 ข้าฯ เป็นเพียงสติ. ข้าฯ คือความสงบทั้งปวง - ศิวะ (ศิโวฮัม). ข้าฯ เป็นเพียงมงคลตลอดกาล. ข้าฯ คือธรรมชาติของสัจธรรม. ข้าฯ คือผู้หลุดพ้นและข้ามพ้นถ้อยคำใดๆ.
21.15 I am Consciousness alone. I am all peace— Siva (Sivoham). I alone am ever the Auspicious. I am of the nature of Truth. I am liberated and am ever beyond the range of words.
21.16 ข้าฯ สมบูรณ์เสมอ, ปราศจากความรู้และเงื่อนไข. ข้าฯ ปราศจากพฤติของจิต. ไม่มีสิ่งเช่นนั้นในจิตที่ข้าฯ มี.
21.16 I am always the complete, devoid of all knowledge and conditionings. I am devoid of other activities of the mind. There is no such thing as my having a mind.
21.17 ไม่มีสิ่งใดอยู่เลยแม้แต่น้อย. ไม่มีการพูดคุยเรื่องความรัก, อย่างแท้จริง. สำหรับข้าฯ แท้จริงแล้ว, ไม่มีสิ่งเช่น “ที่รักแห่งอาตมัน” หรือ “มิใช่อาตมัน”.
21.17 There is nothing in the least that exists. Loving talk is nonexistent, indeed. For me, really, there is no such thing as “dear to the S elf’ or “the non-Self.”
21.18 “สิ่งนี้” คือความโศกเศร้า; “สิ่งนี้” คือความสุข; “สิ่งนี้” เปล่งประกายด้วยตัวเอง. แท้จริงแล้ว, “ข้าฯ” ไม่มีอยู่. ข้าฯ คือธรรมชาติของความไม่มีทุกประการ. ข้าฯ คือเจตนาอันปราศจากทุกสิ่ง.
21.18 “This” is sorrow; “this” is happiness; “this” shines of itself. “I,” indeed, do not exist. I am of the nature devoid of all. I am the Chetana devoid of all.
21.19 ไร้คำอธิบายใด, สุดจะพรรณนาได้, แท้จริงแล้ว ข้าฯคือแก่นแท้ของพรหมันสูงสุด. ข้าฯ คือพรหมัน. อย่างไม่ต้องสงสัย. ข้าฯ สูงกว่าสิ่งสูงที่สุด.
21.19 Indescribable, indescribable, I am, indeed, the essence of the Supreme Brahman. I am Brahman. There is no doubt of this. I am higher than the highest.
21.20 ข้าฯ คืออาตมันอันเป็นสติ. ข้าฯ ไม่เคยเป็นร่างกาย. ข้าฯ มิใช่กายละเอียด, อีกทั้งมิใช่กายหยาบ.
21.20 I am the Self that is Consciousness. I am never the body. I am not the subtle body, either; nor am I the causal body.
21.21 การปล่อยวาง “ข้าฯ” ลงเสีย, ข้าฯ คือสิ่งสูงสุด. ข้าฯ คือธรรมชาติของพรหมัน. ข้าฯ ปราศจาก, และข้ามพ้น, ความปรารถนาและสิ่งอื่นๆ. ข้าฯ ข้ามพ้นความแตกต่างของกาล.
21.21 Leaving “I” aside, I am the highest. I am of the nature of Brahman. I am devoid of, and transcendent of, desire and others. I am beyond differentiations of time.
21.22 แท้จริงแล้ว, ควรเข้าใจว่า “สิ่งนี้” คือพรหมัน. แท้จริงแล้ว, มันไม่อาจรับรู้ได้ และก็มิได้ปฏิเสธสิ่งใดๆ. สภาวะที่ “ข้าฯ คือพรหมัน” คือความสงบระงับสิ้นความสงสัยทั้งปวง.
21.22 It is to be understood that “this” is, indeed, Brahman. It cannot be perceived, nor is it, indeed, the negation of anything. That I am Brahman should be a state of utter tranquility with all doubts subdued.
21.23 แน่นอนว่าไม่มีสิ่งใดสำหรับข้าฯ, เพราะชีวิตข้าฯ ไร้ความคิด และไร้การเสื่อมสลาย. สติคือข้าฯ. สติแห่งพรหมัน. ข้าฯ คือพรหมัน. สติคือข้าฯ. ข้าฯ คือสติตลอดกาล.
21.23 It is certain there is nothing for me, because of my being thought-less and decay-less. Consciousness am I, Consciousness Brahman. I am Brahman. Consciousness am I. Ever, I am Consciousness.
21.24 ด้วยความเชื่อมั่นนี้, คลายความสงสัย, ทำให้สบายใจ. ปล่อยวางความสัมพันธ์ทั้งหลาย, เป็นหนึ่งเดียวกับอาตมันอยู่เสมอ.
21.24 With this conviction, divested of doubt, be at ease. Renouncing all connections, always be at one with the Self.
21.25 ข้าฯ จะบอกท่านถึงความหมายของสังคะ: มั่นใจว่าข้าฯ คือพรหมัน; ข้าฯ คือสัจธรรม; ข้าฯ คือปรมานตมัน (พรหมันสูงสุด); ตัวข้าฯ เองคือตนเองด้วยตนเอง.
21.25 I shall tell you what is meant by sangha: The certitude of I am Brahman; I am the Truth; I am the Supreme Self; I myself am myself by myself.
21.26 ข้าฯ มิใช่ร่างกาย, มิใช่ปราณ, มิใช่สิ่งคู่ตรงข้าม, ไม่ใช่แม้แต่ความบริสุทธิ์. แท้จริงแล้วสิ่งนี้คือสัตสังค. ตัวมันเองนี้, คือความบริสุทธิ์.
21.26 I am not the body, nor the prana, nor the pairs of opposites, and not even purity. This, indeed, is satsang. This, itself, is purity.
21.27 ในคณะแห่งความยิ่งใหญ่, ความเชื่อมั่นอันยิ่งใหญ่ที่ว่า การเป็นพรหมันคือสถานะสูงสุด. ข้าฯ คือรากของความสงบ. ข้าฯ คือพรหมัน. อย่างไม่ต้องสงสัย.
21.27 In the company of the great, the great conviction of being Brahman is the highest state. I am rooted in peace. I am Brahman. There is no doubt of this.
21.28 ข้าฯ คือธรรมชาติของการปล่อยวางทุกสิ่ง. ข้าฯ ปราศจากความคิดและอื่นๆ. แท้จริงแล้วสิ่งนี้คือสัตสังค. ข้าฯ จะเป็นเช่นนี้เสมอ.
21.28 I am of the nature that has renounced all. I am without thought and others. This, indeed, is satsang. I shall be this always.
21.29 ข้าฯ ปราศจากสังกัลปะทั้งปวง (ความมุ่งมั่น). ข้าฯ ปราศจากรูปแบบ. ข้าฯ เป็นอมตะ. ข้าฯ ไม่ถือกำเนิดและเป็นนิรันดร์. ข้าฯ ข้ามพ้นความกลัวแห่งมรณา.
21.29 I am without all sankalpa-s (determinations). I am without any modes. I am immortal. I am unborn and eternal. I am beyond the fear of death.
21.30 ข้าฯ คือธรรมชาติแห่งสรรพมงคล, มีใจที่รักตลอดกาล. ข้าฯ คือองค์ประกอบ, มีตำหนิ (ข้อบกพร่อง), และข้าฯ ข้ามพ้นข้อบกพร่อง. ข้าฯ คือสหายตลอดกาล.
21.30 I am the all-auspicious nature, ever of a loving disposition. I am with parts, with blemish, and I am beyond blemish. Ever, I am the companion.
21.31 ข้าฯ เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตอันไร้ขีดจำกัด. ข้าฯ เป็นธรรมชาติของความรู้ที่แท้. ข้าฯ เป็นสิ่งอื่นนอกจากเสียง; ข้าคือเสียง; และข้าฯ ปราศจากนามและรูป.
21.31 I am only boundless Being. I am of the nature of real Knowledge. I am other than sound; I am sound; and I am without any name or form.
21.32 ข้าฯ ปราศจากเอกลักษณ์หรือสิ่งอื่นใด. ข้าฯ ปราศจากจุดเริ่มต้น, ท่ามกลาง, หรือจุดจบ. โดยการปฏิบัติที่แน่วแน่และโดยประสบการณ์ส่วนตัว และ
21.32 I am devoid of total identity with anything. I am devoid of beginning, middle, or end. By such steadfast practice and by personal experience and
21.33 โดยการพิจารณาอย่างเชื่อมั่นซ้ำๆ เป็นประจำทุกวันในการเป็นอาตมัน, เป็นสุข. ด้วยอาตมันที่บรรลุนิรามิสสุข, จะไม่มีการเกิดใหม่อีก.
21.33 by the repeated daily conviction of being the Self, be happy. With the Self attaining such Bliss, there shall be no rebirth.
21.34 เขาจะกลายเป็นผู้หลุดพ้นในทันที. เขาจะสถาปนาเป็นธรรมชาติแห่งพรหมัน. จักรวาลนี้คือธรรมชาติของอาตมัน. ข้าฯ คือธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ของอาตมัน.
21.34 He shall become instantly liberated. He is established as the nature of Brahman. This universe is of the nature of the Self. I am the great nature of the Self.
21.35 มีเพียงอาตมันสิ่งเดียว; ไม่มีสิ่งอื่นที่ถูกสร้างขึ้น. ลำพังอาตมันคือจิต; ลำพังอาตมันปรากฏเป็นความคิด; ลำพังอาตมันบางครั้งปรากฏเป็นความทรงจำ.
21.35 There is the Self alone; nothing else has been created. The Self alone is the mind; the Self alone manifests as thought; the Self alone sometimes manifests as memory.
21.36 อาตมันปรากฏเป็นพุทธิ. แท้จริงแล้ว, อาตมันปรากฏเป็นความโกรธ, แท้จริงแล้ว, อาตมันคือสารวันนะ. ทำนองเดียวกัน, แท้จริงแล้ว, อาตมันคือมานานะ.
21.36 The Self it is that manifests as the intellect. The Self, indeed, manifests as anger. The Self, indeed, is sravana. Likewise, the Self, indeed, is manana.
21.37 อาตมันคือคำแนะนำตลอดกาล; ลำพังอาตมันคือข้อสรุป. แท้จริงแล้ว, อาตมันเท่าเทียมกันกับสิ่งรอบข้างตลอดกาล. แท้จริงแล้ว, อาตมันคือผลแห่งอปุราวะ (พลังที่มองไม่เห็น).
21.37 The Self it is that is ever the introduction; the Self alone is the conclusion. The Self, indeed, is ever the equal of all around. The Self, indeed, is the fruit or apurva (unseen potency).
21.38 อาตมันปรากฏเป็นอรรถวาทะ. แท้จริงแล้ว, มันคือการบรรลุสิ่งสูงสุด. พรหมันปรากฏเป็นความปรารถนาและผลแห่งกรรม; สิ่งสูงสุดปรากฏเป็นความปรารถนาและผลแห่งกรรม.
21.38 The Self it is that manifests as the arthavada. It is, indeed, the attainment of the Supreme. Brahman appears as desire and fructified karma; the Supreme appears as desire and fructified karma.
21.39 พรหมันปรากฏเป็นจุดเริ่มต้นของความปรารถนาต่อสิ่งสูงสุด. พลังของความปรารถนาเป็นเพียงสติ. แท้จริงแล้ว, พลังของการไร้ความปรารถนาคืออาตมัน. พลังของความปรารถนาต่อสิ่งสูงสุดไม่มีวันตาย.
21.39 Brahman appears as the beginning of desire for the Supreme. The power of desire is only Consciousness. The power of desirelessness is, indeed, the Self. The power of desire for the Supreme is imperishable.
21.40 ปรมาตมัน (อาตมันสูงสุด) คือราชา. สรรพสิ่งเป็นของปรมาตมัน. สรรพสมาคมเป็นเพียงปรมาตมัน. การบรรลุผลเป็นของปรมาตมัน.
21.40 The Supreme Self is the sovereign. All things are of the Supreme Self. All association is only the Supreme Self. Fruitfulness is of the Supreme Self.
21.41 พรหมันคือความสัมพันธ์สูงสุด. อะไรก็ตามที่เกิดขึ้นจากกรรมก็สัมพันธ์กับพรหมันด้วยเช่นกัน. ตัวพรหมันเองปรากฏขึ้นเป็นภาพลวงตา. สิ่งคู่ตรงข้ามเป็นเพียงพรหมันและไม่มีสิ่งอื่น.
21.41 Brahman is the supreme connection. Whatever arises out of karma is also the connection with Brahman. Brahman, itself, manifests as arising out of delusion. The pairs of opposites are only Brahman and nothing else.
21.42 การมั่นใจว่าสรรพสิ่งคือพรหมันจะได้รับการหลุดพ้นในทันทีทันใด. มันคือ สาวิกัลปสมาธิ; มันคือนิรวิกัลปสมาธิ.
21.42 The certitude that all is Brahman immediately confers Liberation. It is savikalpa samadhi; it is nirvikalpa samadhi.
21.43 สิ่งที่เชื่อมต่อกับเสียงเป็นเพียงพรหมัน. สิ่งที่เชื่อมต่อกับการมองเห็นเป็นเพียงพรหมัน. พรหมันคือจุดเริ่มต้นของสมาธิ. พรหมันคือสมาธิในท่ามกลาง.
21.43 What is connected with sound is only Brahman. What is connected with seeing is only Brahman. Brahman is the original samadhi. Brahman is the middle samadhi.
21.44 แท้จริงแล้ว, พรหมันคือความว่างเปล่าอย่างแน่นอน. ดังนั้น, กล่าวได้ว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะบำเพ็ญเพียรเพื่อความว่างเปล่า. กล่าวได้ว่าการกำจัดการยึดติดร่ายกายคือการบำเพ็ญเพียรเพื่อการปล่อยวาง.
21.44 Brahman, indeed, is certainly the Void. Hence, it is said to be impossible to meditate upon it. Being rid of the attachment to the body is said to be the meditation of renunciation.
21.45 ด้วยความมั่นใจนี้, ชีวานมุกตะผู้สงบอย่างสมบูรณ์ตั้งอยู่ในสมาธิ. สงบอย่างสมบูรณ์อยู่ในสมาธิอย่างเข้มข้นอยู่เสมอในขณะที่ยังมีชีวิต.
21.45 By this conviction, the peaceful jivanmukta is in samadhi. Intense, overall peacefulness is the samadhi while alive.
21.46 ขอบอกสิ่งนี้เพื่อประโยชน์ของผู้ที่ตั้งใจปฏิบัติ. นี้คือความสัมพันธ์กับสรรพสิ่ง. จงลืม, ลืมแล้วลืมอีก, จงปล่อยวาง, ปล่อยวางแล้วปล่อยวางอีก และปล่อยวางทุกๆ สิ่ง.
21.46 This is told for the benefit of those intent on practice. This is that with which all this is connected. Forgetting, again forgetting, renouncing and again renouncing everything,
21.47 สละกรรมทั้งหลายด้วยทรรศนะว่า ข้าฯ ตั้งอยู่ในความว่างเปล่า. พึงลืมว่ามีข้าฯ อยู่เช่นกัน, ลืมว่าข้าฯ ปรากฏอยู่.
21.47 leave off all activities with the attitude that I am established as the Void. Forgetting also that I exist, forget also that I am manifest.
21.48 ปล่อยวางว่า ข้าฯ คือสติ, ปล่อยวางว่า ข้าฯ เป็นเพียงสภาวะ เช่นเดียวกัน. ปล่อยวางตัวการปล่อยวางของมันเอง, ปล่อยวางทรรศนะและความมั่นใจใดๆ ที่มีอยู่.
21.48 Leaving aside that I am conscious, leave aside also that I am only Existence. Renouncing renunciation itself, renounce having any attitude or conviction.
21.49 ปล่อยวางจิตทั้งหมด, ละทิ้งความทรงจำอย่างรวดเร็ว, เช่นเดียวกัน. แม้แต่ความทรงจำที่เล็กน้อยที่สุด (ของอวิชชา) คือมหาสมุทรแห่งสัมสาระอันยิ่งใหญ่ที่นี่.
21.49 Leaving aside all of the mind, quickly castoff remembrance, too. Even the least remembrance [of ignorance] is the great ocean of samsara here.
21.50 ความทรงจำที่เล็กน้อยที่สุดที่นี่จะกลายเป็นความทุกข์อันยิ่งใหญ่. ความคิดคือข้อบกพร่องที่ยิ่งใหญ่และเป็นพันธะต่อโลกแห่งปรากฏการณ์. จิตเป็นเหตุของการเกิดหลายร้อยครั้ง.
21.50 Remembrance in the least here becomes the great misery. Thought is the great defect and the bondage to worldly existence. Mind is the cause of hundreds of births.
21.51 ปมในใจคือผลของอกุศลกรรม, ของบาป เช่น การสังหารพราหมณ์และอื่นๆ. ทำนองเดียวกัน, ความทรงจำที่นี่เป็นเหตุของ “พันธะ-และ-การหลุดพ้น”.
21.51 The knot of the heart is the fructified demerits of karma, of sins such as killing of brahmins and others. Likewise, remembrance is here the cause of “bondage-and-liberation.”
21.52 การอธิบายเรื่อง “ข้าฯ คือพรหมัน” ทำลายสรรพทุกข์. มันลบล้างภาพลวงตาของโลกแห่งกรรมอันหลากหลาย. มันมอบการหลุดพ้นในทันทีตลอดกาล. ผู้ที่ได้สดับสิ่งนี้, เขาจะกลายเป็นพรหมันได้ด้วยตัวเขาเอง.
21.52 This explanation of “I am Brahman” destroys all misery. It effaces all the illusory manifold world of karma. It ever confers instant Liberation. Hearing this, one becomes Brahman oneself.
21.53 ด้วยจิตที่ภักดี, และการใคร่ครวญที่พระบาทของพระองค์ผู้มีเนตรดั่งกลีบบัว, ผู้นั้นจะได้รับอิสระ หลุดพ้นจากการเดินหลงทางไปในการเวียนว่ายตายเกิดที่ไม่รู้จักจบสิ้น. พึงละทิ้งสิ่งไร้สาระเหล่านี้ด้วยความมุ่งมั่นแน่วแน่, ผู้มีวินัยอย่างสูงและมีศรัทธาในศิวะอาจบรรลุถึงสันติสุขอันสูงส่ง ด้วยความรักแห่งศิวะ, มหาสมุทรแห่งความเมตตา.
21.53 The mind, by devotion, and in a mode of contemplation of the honored feet of the one with the lotus-petalled eyes, shall attain freedom from the distress of wandering in endless births. Abandoning all these trivialities by firm determination, one of high discipline and charged with devotion to Siva may attain exalted peace by the love of Siva, the ocean of compassion.
คำอธิบายเพิ่มเติมสำหรับบทนี้
นิรามิสสุข คือสุขที่เกิดโดยปราศจากอามิสหรือสิ่งภายนอก เป็นความสุขที่ไม่ต้องวิ่งไปหาจากภายนอก แต่ความสุขเกิดจากภายใน ด้วยเจริญสติภาวนา ด้วยการฝึกจิตให้อยู่กับสมาธิ ไม่ให้จิตดิ้นรนออกไปตามสิ่งที่เราไปสัมผัสด้วยตา หู จมูก ลิ้น กาย และสัมผ้ส ความสุขเกิดความสงบ ความสะอาด และความสว่างของดวงจิตภายในของเรา ซึ่งเป็นความสุขที่ละเอียด ยั่งยืน และมั่นคงไม่ต้องหาวิ่งหา ไม่ต้องใช้เงิน ซึ่งเป็นความสุขที่หาซื้อไม่ได้ ใครอยากได้ต้องทำเอง
ปมในใจ ใช้ในหลายคัมภีร์ หมายถึง ความไม่สัมพันธ์กันของร่างกาย ความไม่เข้าใจว่าอาตมันคือสติสัมปะชัญญะบริสุทธิ์
นิทิธยาสนะ ฌานสมาธิ เป็นขั้นสุดท้ายในการทำความเข้าใจมหาวรรคยะ วรรคที่กล่าวว่า “ตตฺ คือ ท่าน” เพื่อรู้แจ้งถึง อาตมัน/พรหมัน ขั้นตอนทั้ง 4 ของการบำเพ็ญเพียร
- สมันยาสะ หรือสัมปาติสสฺส “การปลูกฝังวินัยดังต่อไปนี้
- ความสามารถในการแยกแยะสิ่งจริงและสิ่งลวง
- การสละความเพลิดเพลินของวัตถุเช่น โลกและสวรรค์
- คุณสมบัติ 6 ประการ
- การควบคุมอันตกราณะ
- การควบคุมอวัยวะรับสัมผัสภายนอก
- หยุดการทำงานของอวัยวะรับสัมผัสภายนอก
- อดทน
- ศรัทธาต่อพระเวทและคุรุ
- ตั้งมั่นในคุรุหรือพระเป็นเจ้า
- สารวันนะ ฟังคำสอนของปราชญ์เรื่องอุปนิษัทและ อัทไวตะอุปนิษัทและศึกษาพระ เช่น พรหมสูตรเรียนรู้เกี่ยวกับความเป็นจริงของพรหมันและอาตมัน
- มานานะ การไตร่ตรองคำสอน
- นิทิธยาสนะ การบำเพ็ญสมาธิกับความจริงที่ว่า “ตตฺ คือ ท่าน”
ตรีกายา
กาย 3 ประเภท
- สถุลาสรีระ (กายหยาบ) คือเปลือกของอาหาร ประกอบด้วยธาตุทั้งห้า
- สุขมาสรีระ (กายละเอียด) คือร่างของจิตและพลังงานสำคัญซึ่งทำให้กายมีชีวิต กายละเอียดจะรวมกับกายทิพย์ซึ่งส่งต่อวิญญาณ หรือ ชีวา ที่แยกออกจากการยหยาบเมื่อตาย ประกอบด้วย
- ปราณามายาโกษา เกี่ยวกับลมปราณ
- มโนมายาโกษา เกี่ยวกับจิตและสัมผัส
- วิทยานะมายาโกษา เกี่ยวกับพุทธิและสัมผัส
- กรนาสรีระ (กายทิพย์) เป็นเพียงเมล็ดพันธุ์ของการหยาบและกายละเอียด กล่าวว่ามีความซับซ้อนมากที่สุด เพราะประกอบไปด้วยประสบการณ์ที่ประทับใจที่เกิดขึ้นในอดีต หรือสิ่งห่อหุ้มความสุข (อนันตมายาโกษา)
เกี่ยวกับ หรือ เชื่อมต่อกับ สตฺ (สัตย์-ความจริงหรือความดี) เป็นส่วนร่วมกับสตฺ, เป็น สตฺ ด้วยตัวมันเอง, หรือ ร่วมกันกับผู้ที่ตระหนักรู้ในการมีชีวิตอยู่
การโต้ตอบ สิ่งที่ได้เรียน/ได้ยิน เพื่อวิเคราะห์ว่าเป็นจริงอย่างไร และ เพราะอะไร
ในปรัชญาหมายถึง ศักยภาพที่มองไม่เห็นของการกระทำในอดีตนานมาแล้ว
คำประกาศ คำยืนยัน คำอธิบาย มักใช้บ่อยเมื่อกล่าวถึงธรรมะ โดยกล่าวว่า ความดีเกิดจากการปฏิบัติที่เหมาะสม และความชั่วเกิดจากการละเว้นมัน (การปฏิบัติที่เหมาะสม) มักถูกใช้เป็นศัพท์เทคนิคในการแปลข้อความในพระคัมภีร์
สาวิกัลปะสมาธิ, สภาวะแห่งสมาธิ
สภาวะนี้ผู้ทำสมาธิมิได้สูญเสียการแบ่งแยก ผู้รู้, ความรู้ และสิ่งที่ถูกรู้ จิตยังคงทำหน้าที่อยู่ สภาวะนี้คือการปูพื้นเพื่อไปสู่นิรวิกัลปะสมาธิ (ขั้นสูงขึ้นไป)
นิรวิกัลปะสมาธิ ผู้ทำสมาธิทำให้ตัวเองเป็นอิสระจากความคิดที่แตกต่างทั้งหมด, เป็นอิสระจาก
ความแตกต่างในฐานะผู้รู้, ความรู้ และสิ่งที่ถูกรู้ ซึ่งจิตใจหยุดการตื่นตัว
วงรอบของการเกิดและการตาย, เรียกอีกอย่างว่าการโอนย้าย, วงจรชีวิตโลก, ความสำเร็จของการกำเนิด ; หมายถึงวงจรชีวิตของโลก, ชีวิตทางโลก, การดำรงอยู่ของโลกีย์และโลก
"ribhu gita" (in Thai) by Tandhava
Reference: "The Ribhu Gita", First English Translation from the Original Indian Epic,
SIVARAHASAYA
Translated by Dr.H.Ramamoorthy , Assisted by Master Nome.
Reference: "The Ribhu Gita", First English Translation from the Original Indian Epic,
SIVARAHASAYA
Translated by Dr.H.Ramamoorthy , Assisted by Master Nome.