บทที่ 38 สรรเสริญปกรณัม
Chapter Thirty-Eight
Definition of the Eulogy of the Treatise
ลำธารศักดิ์สิทธิ์หลายล้านสายก็ไม่สามารถให้สิ่งที่เป็นดั่งกวีบทเดียวนี้
ฤภู กล่าวว่า
นิทากะ กล่าวว่า
คำอธิบายเพิ่มเติมสำหรับบทนี้
นิรามิสสุข คือสุขที่เกิดโดยปราศจากอามิสหรือสิ่งภายนอก เป็นความสุขที่ไม่ต้องวิ่งไปหาจากภายนอก แต่ความสุขเกิดจากภายใน ด้วยเจริญสติภาวนา ด้วยการฝึกจิตให้อยู่กับสมาธิ ไม่ให้จิตดิ้นรนออกไปตามสิ่งที่เราไปสัมผัสด้วยตา หู จมูก ลิ้น กาย และสัมผ้ส ความสุขเกิดความสงบ ความสะอาด และความสว่างของดวงจิตภายในของเรา ซึ่งเป็นความสุขที่ละเอียด ยั่งยืน และมั่นคงไม่ต้องหาวิ่งหา ไม่ต้องใช้เงิน ซึ่งเป็นความสุขที่หาซื้อไม่ได้ ใครอยากได้ต้องทำเอง
ปมในใจ ใช้ในหลายคัมภีร์ หมายถึง ความไม่สัมพันธ์กันของร่างกาย ความไม่เข้าใจว่าอาตมันคือสติสัมปะชัญญะบริสุทธิ์
- ชีวา (ปัจจเจกวิญญาณ) ในสำขยะคือ วิญญาณเดี่ยวที่แยกออกจากปุรุษะ โดยเชื่อมต่อกับอัตตา, พุทธิ, จิต และความรู้สึกถูกจำกัดโดยร่างกาย
- ชีวา กล่าวในสำขยะว่า ด้วยการบ่งชี้ปุรุษะที่ผิดพลาดของพุทธิ ทำให้เกิดข้อจำกัดและอวิชชา, พึงพอใจและเจ็บปวด, พันธะและความตาย ซึ่งสามารถก้าวข้ามด้วยความรู้แห่งสัจธรรม
นามของศิวะ หมายถึง ผู้บำเพ็ญประโยชน์
เขาไกรลาส ภูเขาสูงมากในเทือกเขาหิมาลัย เป็นที่พำนักอันศักดิ์สิทธิ์ของศิวะ
หรือเรียกว่า วินายัค มีพักตร์เป็นช้าง ผู้บูชาจะไร้ซึ่งอุปสรรค เป็นบุตรอีกคนของศิวะ (บุตรคนแรกคือสกันทะ) กับชายา คือพระแม่อุมา
ปาราวตี หรือ อุมา ชายาแห่งศิวะ
อุมา ชายาแห่งศิวะ ; บุตรีของราชาแห่งขุนเขา หิมวัน และ เมนา เวอร์ชันหนึ่งของเรื่องราวที่อธิบายถึงที่มาของชื่อ เล่าว่าเมื่อเธอออกเดินทางไปบำเพ็ญตบะอย่างรุนแรงเพื่อให้ได้มาซึ่งมือของศิวะ มารดาของเธอพูดว่า “เฮ้! (U) อย่า (Ma) บำเพ็ญตบะอย่างรุนแรง)” จึงได้ชื่อว่าอุมา.
เทพฤๅษีนารถ (นารอด) บุตรแห่งพรหม
สรง หรือ สนาน พิธีอาบน้ำศักดิ์สิทธิ์เป็นศาสนพิธี ต้องเดินทางไปทำพิธีที่เทวสถานและพำนักในเทวสถาน มีระเบียบปฏิบัติอย่างเคร่งครัด มีการชำระล้างพร้อมกับการท่องมนตรา, รินน้ำจันท์ถวายแด่เทวะและบำเพ็ญกุศล
- พิธีอาบน้ำศักดิ์สิทธิ์เป็นพิธีกรรมแบบดั้งเดิมเพื่อเป็นการชำระล้างให้บริสุทธิ์
- ธาราปนะเป็นการถวายน้ำแต่พระเป็นเจ้าซึ่งกระทำเป็นประจำทุกวัน และในบางโอกาสก็จะถวายให้กับฤๅษีหรือวิญญาณที่ล่วงลับ
เทวะยัญญะ : จุดไฟหรือโบกไฟผ่านเทพเจ้าต่างๆ เพื่อเป็นการบูชาเทวะ (เรียกว่าโฮมา)
(ภาวนา) หมายถึง สภาวะ ทัศนคติ ท่าทาง อารมณ์ ความคิด อารมณ์ ความคิดเห็น การจัดการจิต ธรรมชาติ ความมุ่งมั่น ความรู้สึก ความละเอียด ศรัทธา ความเชื่อมั่น การไตร่ตรอง สมาธิแบบนามธรรม
การบูชายัญ (ยาจนาบูชา) คือการเซ่นสังเวยลงในกองไฟซึ่งมีความหมายต่างๆ การบูชายัญเป็นพิธีกรรมทางศาสนาเพื่อสักการะบูชา, เป็นการถวายด้วยจิตวิญญาณหรือความเพียร
กำหนดให้เจ้าของบ้านทำการบูชายัญ 5 ประการทุกวัน โดยเฉพาะพราหมณ์ คือ
- บูชายัญญะ : ถวายสิ่งมีชีวิต
- บิดายัญญะ : ถวายเครื่องเซ่นหรือน้ำให้บรรพบุรุษ
- เทวะยัญญะ : จุดไฟหรือโบกไฟผ่านเทพเจ้าต่างๆ เพื่อเป็นการบูชาเทวะ (เรียกว่าโฮมา)
- มนุษยยัญญะ : ให้การต้อนรับแขกผู้มาเยือน
- พราหมณยัญญะ : การสอนหรือท่องพระเวท
- คำว่ายัญญะ (ยาจนา) อาจใช้สำหรับการท่องมนต์ซ้ำๆ ในการบำเพ็ญเพียร (เรียกว่า จาปายาจนา) ดังในภควัทคีตา พระเจ้าได้ตรัสว่า “ยัญญะของข้าพเจ้า คือ จาปายาจนา”
- การเขียนพระนามของพระเจ้าสิบล้านครั้งเป็นเครื่องบูชาสักการะเรียกว่า “โกฏินามะลิขิตะยาจนา” ; การแสดงและการเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับภควัทคีตา อาจเรียกว่า “คีตา จะนานะ ยาจนา”
- การตีพิมพ์และการเผยแพร่ ฤภู คีตา อาจเรียกได้ว่าเป็น“ ฤภู คีตา ยาจนา”
- ยัญญะ (ยาจนา) ยังเกี่ยวข้องกับการสังเวยไฟเพื่อวัตถุประสงค์ต่างๆ อีกด้วย
การหลุดพ้นในขณะที่ยังมีชีวิต
(ชีวานมุกตะ = ผู้ที่หลุดพ้นในขณะที่ยังมีชีวิต)
การท่องมนตราซ้ำๆ อย่างมีสติในช่วงเวลาหนึ่ง
ดูศักดิ์สิทธิ์
Reference: "The Ribhu Gita", First English Translation from the Original Indian Epic,
SIVARAHASAYA
Translated by Dr.H.Ramamoorthy , Assisted by Master Nome.
