นิรามิสสุข คือสุขที่เกิดโดยปราศจากอามิสหรือสิ่งภายนอก เป็นความสุขที่ไม่ต้องวิ่งไปหาจากภายนอก แต่ความสุขเกิดจากภายใน ด้วยเจริญสติภาวนา ด้วยการฝึกจิตให้อยู่กับสมาธิ ไม่ให้จิตดิ้นรนออกไปตามสิ่งที่เราไปสัมผัสด้วยตา หู จมูก ลิ้น กาย และสัมผ้ส ความสุขเกิดความสงบ ความสะอาด และความสว่างของดวงจิตภายในของเรา ซึ่งเป็นความสุขที่ละเอียด ยั่งยืน และมั่นคงไม่ต้องหาวิ่งหา ไม่ต้องใช้เงิน ซึ่งเป็นความสุขที่หาซื้อไม่ได้ ใครอยากได้ต้องทำเอง

• ชีวา (ปัจจเจกวิญญาณ) ในสำขยะคือ วิญญาณเดี่ยวที่แยกออกจากปุรุษะ โดยเชื่อมต่อกับอัตตา, พุทธิ, จิต และความรู้สึกถูกจำกัดโดยร่างกาย
• ชีวา กล่าวในสำขยะว่า ด้วยการบ่งชี้ปุรุษะที่ผิดพลาดของพุทธิ ทำให้เกิดข้อจำกัดและอวิชชา, พึงพอใจและเจ็บปวด, พันธะและความตาย ซึ่งสามารถก้าวข้ามด้วยความรู้แห่งสัจธรรม

1. ตื่น
2. ฝัน
3. หลับลึก
4. ทุริยา เป็นภูมิหลังที่รองรับและแผ่ซ่านไปทั่วทั้งสามสภาวะของจิตสำนึก

อวัยวะการกระทำ (กรรมเมนทรีย์)

1. วาจา (พูด) : ใช้ในการอธิบาย
2. ปานิ (มือ) : ใช้ในการจับและปล่อย
3. บาทา (เท้า) : ใช้ในการเคลื่อนไหว เคลื่อนที่
4. พายุ (ขับถ่าย) : ใช้ในการขับถ่าย
5. อุบัติ (การเกิด) : ใช้ในการกำเนิด, สร้างความพึงใจทางเพศ

(ความมุ่งมั่น / ความไม่แน่ใจ หรือ เข้าใจผิด) คำแปลเดียวไม่สามารถครอบคลุมความหมายทั้งหมดได้

• สังกัลปะหมายถึงแนวคิดต่างๆ เช่น เจตจำนง, ความตั้งใจ, การชำระล้างทางจิต, ปฏิญาณอย่างจริงจังที่จะปฏิบัติตาม, จุดมุ่งหมาย, ความมุ่งมั่น, ความปรารถนา, ความคิด, ไตร่ตรอง และ จินตนาการ
• วิกลัปะ มีความหมายตรงกันข้าม หมายถึง ความสงสัย, ความไม่แน่ใจ, รังเกียจ, ไม่มั่นใจ, ตัวเลือก, ข้อผิดพลาด, ความไม่รู้, ความเข้าใจผิด, ความแบ่งแยกแตกต่าง
• สังกัลปะและวิกัลปะ โดยสาระสำคัญ ใช้เพื่อแสดงให้เห็นการทำงานตรงกันข้ามของการยอมรับภายใน โดยทั่วไปใช้กับจิต บางครั้งเราไม่แปลทั้งสองคำนี้เพราะอาจใช้เป็นการเปรียบเทียบขึ้นอยู่กับบริบทของข้อความ

อันตกรณ

อวัยวะภายใน (โครงสร้าง) ประกอบด้วย มนัส, พุทธิ, จิตตะ และ อหังการ มีหน้าที่ต่างกัน

1. มนัส : ใจ มีลักษณะ สงสัย (วิกัลป์ปะ) และ มุ่งมั่น (สังกัลป์ปะ) มักจะใช้คำว่า มนัส หรือ ใจ เป็นคำเรียกที่รวมเอาพุทธิหรือจิตตะไว้ด้วย
2. พุทธิ : สติปัญญา ยกระดับได้ด้วยพลังของการบำเพ็ญเพียร (มุ่งมั่นและปฏิบัติ)
3. จิตตะ : จิต เป็นคลังของความประทับใจในอดีต
4. อหังการ : กำหนดลักษณะโดยความรู้สึกว่า “ตัวฉัน”

พื้นฐานการเคลื่อนลมปราณ 10 ประการ (ในช่องที่ละเอียดอ่อนหรือหลอดเลือด)

1. ปราณ มีหน้าที่ หายใจออก, หายใจเข้า, ไอ, กลั้นหายใจ, เคลื่อนไปที่ปาก, รูจมูก, ลำคอ, สะดือ, นิ้วโป้งเท้าทั้งสอง และ บน/ล่างของกุณฑาลินี (กระดูกกระเบนเหน็บ)
2. อปาน มีหน้าที่ ขับอุจจาระ, ปัสสาวะ และสิ่งที่คล้ายกัน, การเคลื่อนไหวทั้งร่างกาย, ทวารหนัก, อวัยเพศ, ต้นขา, เข่า, น่อง, ท้อง, สะโพก, หน้าแข้ง, สะดือ และอื่นๆ
3. วิยานะ ทำหน้าที่ ให้และจับความเคลื่อนไหว ในหู, ตา, ตะโพก, ข้อเท้า, ส้นเท้า, จมูก, คอ และส่วนต่างๆ ในร่างกายทั้งหมด
4. อุทานะ ทำหน้าที่ที่ตรงขึ้นด้านบน คือ แบกของสูงขึ้น, การเคลื่อนไหวในกึ่งกลางของลำคอและที่ข้อต่อทั้งหมด
5. สมานะ ทำหน้าที่บำรุงร่างกายในสะดือ, แผ่ซ่านไปที่มือและเท้าและส่วนอื่นๆ ของร่างกาย ตลอดทั้ง 72000 ช่องเล็กๆที่ละเอียดอ่อน แทรกซึมไปในส่วนหลักและส่วนย่อย

ส่วนย่อยของปราณคือ

6. นากะ ทำหน้าที่ เรอ หรือที่เหมือนกัน
7. คุรมะ ทำหน้าที่ เปิดและปิดเปลือกตา
8. ครคาระ ทำหน้าที่ สะอึก
9. เทวะทัตตะ ทำหน้าที่ หาวและนำเข้าสู่การหลับ
10. ธานานชายะ ทำหน้าที่สร้างเสมหะ, การบวม และที่คล้ายกัน, แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ; กล่าวกันว่าจะไม่ทิ้งร่างแม้จะตายแล้ว

• ชาฮาล-ลักษณะ เป็นความหมายโดยนัยที่ใช้ในขณะที่ความหมายหลักถูกยกเลิกไป เช่น “หมู่บ้านบนฝั่งแม่น้ำ” ความหมายหลักคือ “แม่น้ำ” ถูกยกเลิก เหลือเพียง “ฝั่งน้ำ” คือนัยที่ยอมรับ
• อชาฮาล-ลักษณะ เมื่อความหมายหลักของประโยคไม่ชัดเจนเพียงพอ, จะใช้ความหมายรองช่วยเสริม โดยที่ความหมายหลักไม่ได้ถูกยกเลิกไป
• ชาฮาด-อชาฮาล-ลักษณะ เป็นความหมายทุติยภูมิ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของความหมายหลัก ในกรณีนี้ความหมายหลักจะถูกตัดทิ้งไปบางส่วน และบางส่วนถูกเก็บไว้ เช่น “นี่คือฤภูคนนั้น” มีความหมายถึงฤภูผู้มีคุณสมบัตินั้น ในเวลาและสถานที่นั้น ในอดีต แต่ความรู้สึกของประโยคนี้ คือ ความหมายของคุณลักษณะของฤภูยังถูกเก็บไว้ (เป็นฤภูคนเดิม) แต่เวลาและสถานที่เดิมในอดีตได้ถูกตัดทิ้งไป
• ความหมายโดยนัยนี้ จะเป็นวิธีที่ถูกใช้อธิบายเรื่องการไม่เป็นสิ่งคู่ตรงกันข้าม เพื่อพิสูจน์ให้ได้ความหมายของอัตลักษณ์, มหาวรรคยา (คติพจน์ที่ยิ่งใหญ่) และอื่นๆ

นามของศิวะ หมายถึง ความสุขที่ดีเลิศ