ปรัชญานยายะ-ปรัชญาไวเศษิกะ
เปรียบเทียบปรัชญานยายะ-ไวเศษิกะ
ทรรศนะที่สอดคล้องกัน [1]
- นยายะยอมรับอภิปรัชญาของไวเศษิกะ ส่วน ไวเศษิกะยอมรับญาณวิทยาของนยายะ
- ทั้งปรัชญานยายะและไวเศษิกะ เห็นพ้องกันว่า ชีวิตในโลกนี้เต็มไปด้วยความทุกข์ การเวียนว่ายตายเกิดเป็นการติดข้อง การหลุดพ้นทุกข์ การหลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิดเป็นจุดมุ่งหมายของชีวิต คือการบรรลุโมกษะ
- ทั้งปรัชญานยายะและไวเศษิกะ เห็นพ้องกันว่า อวิชชาเป็นสาเหตุแห่งการติดข้อง และ วิชชาหรือวิทยาหรือความรู้แจ้งในสัจธรรมนำไปสู่โมกษะ
- ทั้งปรัชญานยายะและไวเศษิกะ เป็นปรัชญาพหุสัจนิยมเหมือนกัน เห็นพ้องกันว่าสิ่งที่รับรู้ด้วยประสาทสัมผัสเป็นสิ่งที่มีอยู่จริง และสิ่งที่มีอยู่จริงมีจำนวนมากมายนับไม่ถ้วน
- ทั้งปรัชญานยายะและไวเศษิกะ เห็นพ้องกันว่า พระเจ้ามิได้สร้างโลกอย่างแท้จริง เพราะพระเจ้าสร้างโลกโดยการนำธาตุทั้ง 4 มารวมตัวกันตามสัดส่วนที่เหมาะสม และโลกจะสลายเพราะการแยกตัวกันของปรมาณู
- ทั้งปรัชญานยายะและไวเศษิกะ มีทรรศนะเรื่องชีวาตมัน (อาตมัน) เหมือนกัน
ปรัชญานยายะ คือ ตรรกศาสตร์
ทรรศนะที่แตกต่างกัน [2]
- ปรัชญาทั้งสองมีจำนวนปทารถะ (สิ่งใดที่อาจแสดงให้รู้กันได้ด้วยคำพูด รวมถึงทุกสิ่งที่อาจพูดถึงได้และอธิบายได้ นั่นคือ ปทารถะคือสิ่งทั้งหมดที่เป็นอารมณ์ของความรู้) [3] ที่ต่างกัน ไวเศษิกะถือว่ามีปทารถะ 7 ประการ ส่วน นยายะ ถือว่าปทารถะมีอยู่ 16 ประการ และจัดปทารถะของ ไวเศษิกะเป็นประเภทใหญ่ที่เรียกว่า ประเมยะ
- ปรัชญาไวเศษิกะยอมรับประมาณะ (วิถีแห่งการรับรู้ที่ถูกต้อง) ว่ามีเพียง 2 วิธี คือ ประจักษ์และอนุมาน ส่วนนยายะถือว่าวิถีแห่งการรับรู้ที่ถูกต้องมี 4 ทางคือ ประจักษ์ อนุมาน การเปรียบเทียบ และ โดยการบอกเล่าของผู้อื่น
- ปรัชญานยายะพัฒนาความคิดเน้นไปในทางตรรกวิทยาและญาณวิทยา ส่วนปรัชญาไวเศษิกะพัฒนาความคิดเน้นไปในทางอภิปรัชญา และภววิทยา
ปทารถะ ของ ปรัชญานยายะ
- ประมาณ (ความรู้ที่ถูกต้อง)
- ประเมยะ (วัตถุแห่งความรู้ที่ถูกต้อง) สองประการแรกนี้เป็นประธาน นอกนั้นเป็นสิ่งปลีกย่อย
- สันสยะ (ความสงสัย)
- ประโยชนะ (เป้าหมาย)
- ทฤษฏานตะ (ตัวอย่าง)
- สิทธานตะ (ข้อสรุป)
- อวยวะ (การอ้างเหตุผล)
- ตรรก (การให้เหตุผลเชิงสมมุติฐาน)
- นิรณัย (การตกลง)
- วาทะ (การอภิปราย)
- ชัลปะ (ข้อคัดค้าน)
- วิทนาตะ (การจับผิด)
- เหตฺวาภาส (การลวงให้เข้าใจผิด)
- จละ (การพูดให้คลุมเครือ)
- ชาติ (การหักล้างที่ซับซ้อน)
- นิครฺหัสถาน (จุดปราชัย)
ปทารถะ ของ ปรัชญาไวเศษิกะ
- ทรัพย์ (ธาตุ)
- คุณ (ลักษณะ)
- กรรม (พฤติกรรม)
- สมันยะ หรือ สามานยะ (ประเภท)
- วิเศษะ (ลักษณะพิเศษ)
- สมวายะ หรือ สัมวะ (ความสัมพันธ์ใกล้ชิด)
- อภาวะ (ความไม่มี หรือ ความสูญ)
[1] ปรัชญาอินเดีย โดย สุนทร ณ รังสี ; [2] ปรัชญาอินเดียสมัยโบราณ รศ.นงเยาว์ ชาญณรงค์ ; [3] ปรัชญาพราหมณ์สมัยพุทธกาล โดย สมัคร บุราวาศ
ปรัชญาไวเศษิกะ คือ วิทยาศาสตร์
“โยคชะ” ความรู้พิเศษที่ประจักษ์ รับรู้ได้ด้วยอำนาจสมาธิ
“อภิญญา” อำนาจการรับรู้พิเศษ เกิดกับผู้มีสมาธิแก่กล้า เช่น หูทิพย์ ตาทิพย์ [1]
อิสรภาพที่สมบูรณ์หลุดพ้นจากความทุกข์ อาตมันกลับเข้าหาธรรมชาติดั้งเดิมของตน ไม่ต้องเวียนว่ายตายเกิดอีก
